
Łacińska nazwa zimowita, czyli Colchicum pochodzi od położonej w Gruzji Niziny Kolchidzkiej, gdzie rośnie on na stanowiskach naturalnych.
Roślina ta występuje w większości krajów Europy. Polski gatunek to zimowit jesienny.
Rośnie głównie na wilgotnych łąkach.
Zimowit wyróżnia to, że kwitnie jesienią, kiedy prawie wszystkie inne kwiaty obumierają.
Wyglądem przypomina krokusa, przez co, zdarza się, że jest z nim mylony. Różnią się one jednak budową kwiatu. Kwiat krokusa jest mały i ma jedynie 3 pręciki. Kwiat zimowita jest większy i posiada 6 pręcików.
Zimowity mogą mieć wysokość od 5 do 25 cm, w zależności od odmiany. Są najczęściej fioletowe, ale można znaleźć również gatunki i odmiany kwitnące na różowo i biało.
Zimowity preferują stanowiska ciepłe, słoneczne lub ewentualnie półcieniste, osłonięte od wiatru.
Rośliny najlepiej czują się w glebie żyznej, próchniczej i przepuszczalnej. Tolerują gleby wilgotne.
Bulwy zimowitów sadzi się do gruntu w drugiej połowie sierpnia. Głębokość sadzenia zależy od wielkości bulwy, ale zazwyczaj jest to 10-15 cm. Odległość sadzenia między bulwami powinna mieć około 15-20 cm.
Zimowity najczęściej sadzi się na rabatach, skalniakach i trawnikach, na których tworzą jesienią barwne kobierce.
Po kwitnieniu warto przykryć rośliny warstwą ściółki np. kompostem lub torfem. Wiosną ważne jest, aby zapewnić im odpowiednią wilgotność. Bulwy najlepiej zostawić w tym samym miejscu na kilka lat, wtedy najlepiej się rozwijają.
Bulwy zimowitów warto wykopać kiedy kwiaty zaczną się zagęszczać. Powinno się to robić pod koniec czerwca. Po wykopaniu bulwy zimowitów jesiennych trzeba oddzielić i od razu posadzić na nowe miejsce albo przechować w suchym i chłodnym pomieszczeniu do połowy sierpnia i wtedy je posadzić.

Zimowity powinno się podlewać szczególnie wiosną oraz podczas wysokich temperatur. Nie należy jednak robić tego obficie.Kwiaty podlewa się przy podłożu.
Ważne jest, żeby teren wokół roślin należy regularnie odchwaszczać. Chwasty wokół mogą przyczynić się do rozwoju chorób i szkodników.
Cebulki ziemwita mogą wytwarzać kwiaty nawet, gdy nie są posadzone. Cebulki przetrzymywane zbyt długo na parapecie lub w chłodnym pomieszczaniu wytwarzają kwiaty. Może to pomóc w projektowaniu pięknego, kolorowego ogrodu.
Wszystkie części ziemowita, a szczególnie jego nasiona są silnie trujące, ze względu na zawartą w roślinie kolchicynę. Dlatego powinno się je sadzić w miejscu niedostępnym dla dzieci i zwierząt.
Zimowity można sadzić nie tylko w ogrodach, ale również w donicach na tarasie lub balkonie. Bardzo dobrze komponują się a krokusami oraz bratkami.
W ogrodzie jest często sadzony w rabatach kwiatowych i uznawany jest za najlepszy jesienny kwiat.
Zimowit jest rośliną niską i mała, dzięki czemu idealnie pasuje na najniższe piętro kwietników oraz jako kolorowa obwódka.
Rozmnażanie zimowitów powinno odbywać się na początku lata - w okresie spoczynku, zwykle na przełomie czerwca i lipca. Najlepiej rozmnożyć je z bulw przybyszowych, które tworzą się u podstawy rośliny matecznej. Po wykopaniu bulwy należy oczyścić z resztek ziemi. Do chwili sadzenia, należy je przechować w suchym przewiewnym pomieszczeniu w temperaturze około 20°C.